Λίμνη Πλαστήρα: υποδοχή του νεου χρονου με την ομάδα Συγχρονου Χορού Δρυάδες Εν Πλω

Μια μοναδική χορευτική performance είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν όσοι βρέθηκαν στο θέατρο της Πλαζ Πεζούλας το απόγευμα της Παραμονής της Πρωτοχρονιάς. Η Ομάδα Σύγχρονου Χορού Δρυάδες εν Πλώ παρουσίασε στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα το χοροθέατρο «…Η Λίμνη των 20 ευχών». Εμπνευσμένο από ανέκδοτο παραμύθι του Ιωάννη Τρούκη, το χοροθέατρο που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά με φόντο το ειδυλλιακό περιβάλλον της Λίμνης, εντάχθηκε στις εκδηλώσεις του Δήμου με τίτλο «Παράδοση … στο Μέλλον».

Οι Δρυάδες εν Πλω παρουσίασαν σε ανοιχτό χώρο μια χορευτική performance υψηλών καλλιτεχνικών προδιαγραφών αποχαιρετώντας το 2019, υποδεχόμενες το 2020, με φάρο τα αναμμένα φαναράκια που ταξίδεψαν μετά το τέλος της performance στη Λίμνη. Με πρωτότυπη μουσική και κοστούμια οι χορευτές και χορεύτριες της Ομάδας απέδωσαν σε χορογραφίες της Μαρίας Καραπαναγιώτη μια performance αφιερωμένη στο μοναδικό Ιωάννη Τρούκη, που έφυγε από κοντά μας τέτοιες μέρες πριν από 3 χρόνια.

Οι θεατές και οι χορευτές, αψηφώντας το έντονο κρύο, μοιράστηκαν μια μοναδική καλλιτεχνική εμπειρία στις όχθες της Λίμνης. Η αισθαντικότητα των κινήσεων των Δρυάδων εν Πλώ, τα ιδιαίτερα κοστούμια και η ατμοσφαιρική μουσική, προσαρμοσμένα όλα στο φυσικό τοπίο, δημιούργησαν μια εξαιρετική εικαστική παρέμβαση. Το κοινό καταγοητευμένο έδωσε πολλά συγχαρητήρια στην Ομάδα, η οποία τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει εξαιρετικές καλλιτεχνικές παραγωγές σε όλη την Ελλάδα.

Οι συντελεστές της παράστασης:

• Σκηνοθεσία – Χορογραφία: Μαρία Καραπαναγιώτη
• Σκηνικά: Λίλα Βαρελά
• Κοστούμια – Μακιγιάζ: Λίλη Καραπαναγιώτη
• Μουσική: Dead Can Dance, Ανδρόνικος Τρούκης, Olafur Arnalds
• Φωτισμός – Ήχος: Βασίλης Τσικρίκας, Μαρία Καραπαναγιώτη
• Χορευτές: Βάνα Λιάκου, Μαρία Κρανά, Κλειώ Αλεξανδρή, Μελίνα Κρανά, Δήμητρα Κρανά, Λίλη Καραπαναγιώτη, Δανάη Αλεξανδρή, Μαριτίνη Μπίνα, Λίλα Βαρελά, Ευρυπίδης Γιοβάννης.
• Live Streaming: Βαγγέλης Παπαβασιλείου
• Διοργάνωση: Δήμος Λίμνης Πλαστήρα

…………….. Φθάσαμε στην λίμνη των ευχών

Και τώρα; Τόλμησα να πω αμήχανα
ΤΙΠΟΤΑ μου λέει με φωνή βραχνή σαν του βοριά το φύσημα
Έλα συνέχισε .

Ως εδώ ήταν
……………….Πάλι θα βρεθούμε, όταν χρειασθεί
Ποιος ξέρει πότε
Ίσως μπορεί ποτέ
Μην περιμένεις κατέβα

Φθάσαμε στην λίμνη των ευχών
Θα μάθεις με τον καιρό
Όλα θέλουν το χρόνο τους
Σε αφήνω τώρα
Έφυγε όπως ήρθε………….

Τα μάτια μου πονούν είναι θολά
προσπαθούν να δακρύσουν στην θύμησή σου
η πηγή θαρρείς ομως στέρεψε
μιλώ στο αδειο σπίτι που ονειρευτήκαμε μαζί
πείσμωσα και το΄τέλειωσα για νάμαι μόνη να περιμένω το ΤΙΠΟΤΑ
η μαγική ΣΟΥ  λέξη που εγινε κλειδί να κυλήσει το δάκρυ
μετα τόσους καιρούς να απαλύνει τον πόνο που δεν μπορώ να σ ΑΓΓΙΖΩ …