Γλιστράμε σε ένα κόσμο αναμνήσεων. Οι χαρές και λύπες των στιγμών όσων περάσαμε είναι σε αλληλουχία μα σταματάμε σε ότι πιο πολύ μας ώθησε στην αυταρέσκεια η την απογοήτευση και…. Όλα αυτά σε ένα πλέγμα που έπλεξε την ονειροπαγίδα νοητής αράχνης. Είναι αλήθεια, ο κόσμος των αναμνήσεων έρχεται ανάλογα με τον χρόνο και την άνεργη στάση μας. Μας ρουφά όλο κ πιο βαθιά σε σκοτεινούς δρόμους μέχρι το σκοτάδι της αμνησίας. Μας κολακεύει, μας χειροκροτεί και μας ανεβάζει σε κόσμους ονειρικούς μα σαν φθάσουμε στο κενό, στροβιλιζόμαστε μέχρι την απόλυτη απουσία. Όχι …Ο χορός είναι τέχνη και η τέχνη δίνει χαρά και ευαισθησία Είναι πράξη ,είναι συμμετοχή είναι πραγμάτωση ονείρων. Τίποτε δεν θα μας πνίξει στο κενό μιας ονειροπαγίδας.